که از کفر محبت اولیا جستند ایمان را

گر آن شاهد که دیدم من ببیند دیده زاهد

نخست از سرگذارد مایه سودای رضوان را

من ار محبوب خود را می پرستم، دم مزن واعظ

دمی ای کاش ساقی، لعل آن زیبا جوان گردد

که خضر از بی خودی بر خاک ریزد آب حیوان را

فروغی، زان دلم در تنگنای سینه تنگ آید