من ار محبوب خود را می پرستم، دم مزن واعظ

کسی کز سرکشی برخاک ریزد خون پاکان را

گر آن شاهد که دیدم من ببیند دیده زاهد

نخست از سرگذارد مایه سودای رضوان را

که از کفر محبت اولیا جستند ایمان را

دمی ای کاش ساقی، لعل آن زیبا جوان گردد

که خضر از بی خودی بر خاک ریزد آب حیوان را