چون ز تاب می رویت از عرق بیالاید

تا به چهره افشاندی، چین زلف مشکین را

گر ز قد رخسارت، مژده ای به باغ آرند

باغبان بسوزاند، شاخ سرو و نسرین را

آسمان بپوشاند، روی ماه و پروین را

در کمال خرسند، نیش غم توان خوردن

گر به خنده بگشایی آن دو لعل نوشین را