بینی گر آن کرشمه بیگاه وگاه را

هر جا که آن سوار پری چهره بگذرد

نتوان نگاهداشت عنان نگاه را

دانی که عاشقان ز چه در خون طپیده اند

زین آرزو که با تو صبوحی توان زدن

بر هم زدیم خواب خوش صبح گاه را

دور از رخ تو گریه مجالی نمی دهد