بر هم زدیم خواب خوش صبح گاه را

دانی که عاشقان ز چه در خون طپیده اند

بینی گر آن کرشمه بیگاه وگاه را

زین آرزو که با تو صبوحی توان زدن

دور از رخ تو گریه مجالی نمی دهد

کز تنگنای سینه برآریم آه را

اول ز آستان توام راند پاسبان