اول ز آستان توام راند پاسبان

بر هم زدیم خواب خوش صبح گاه را

دور از رخ تو گریه مجالی نمی دهد

کز تنگنای سینه برآریم آه را

آخر پناه داد من بی پناه را

اهل نظر ز عارض و زلف تو کرده اند

تفسیر صبح روشن و شام سیاه را