تا نبوسد پای کمتر حاجب درگاه را

تاجداران از سریر و گاه دارند اعتبار

معتبر از ذات او بنگر سریر و گاه را

کی به ایوان رفیعش دست کیوان می رسد

ظل یزدانش نمی خواندندی ابنای زمان

گر به او یزدان نمی دادی دل آگاه را

تا فروغی چشمش از نور الهی روشن است