با همه بی ترحمی باز به رحمت آمدی

دوخته ام به یکدگر سینه پاره پاره را

کشته عشق را لبش داده حیات تازه ای

ورنه کسی نیافتی زندگی دوباره را

لختی اگر شمردمی زحمت بی شماره را

ز آه شررفشان من نرم نمی شود دلش

آتش من نمی کند چاره سنگ خاره را