تا چشم خود به دوره ساقی گشاده ایم

آماده شد بلای دل دردمند ما

ما مهر از آن پسر سر مویی نمی بریم

برند اگر به خنجر کین بندبند ما

دور زمانه چشم ببست از گزند ما

گفتم که نوش داروی عشاق خسته چیست

گفتا تبسمی ز لب نوش خند ما