دور زمانه چشم ببست از گزند ما

ما مهر از آن پسر سر مویی نمی بریم

برند اگر به خنجر کین بندبند ما

تا چشم خود به دوره ساقی گشاده ایم

گفتم که نوش داروی عشاق خسته چیست

گفتا تبسمی ز لب نوش خند ما

شیرین لبان به خون دل خود تپیده اند