خواب ما به بود از عالم بیداری ما

صبح ما شام شد از تیرگی بخت سیاه

آه اگر شب رو زلفت نکند یاری ما

دوش در خواب لب نوش تو را بوسیدم

بی کسی بین که نکرده ست به شبهای فراق

هیچکس غیر غم روی تو غم خواری ما

دل و دین تاب و توان رفت و برفتم از دست