من مجرم محبت و دوزخ فراق یار

عمری که صرف عشق نگردد بطالت است

راهی که رو به دوست ندارد ضلالت است

واه درون به صدق مقالم دلالت است

گیرم به خون دیده نویسم رساله را

کس را در آن حریم چه حد رسالت است