در دا که حال عشق برون از مقالت است

آمد بهار و خاطر من شد ملول تر

زیرا که باغ بی تو محل ملالت است

گفتم که با تو صورت حالی بیان کنم

برخیز تا به پای شود روز رستخیز

وانگه ببین شهید غمت در چه حالت است

کی می کند قبول فروغی به بندگی