سرو با قامت او بی ثمر از جا بر خاست

بی دلان را خبری از دل غارت زده نیست

که صف غمزه او بی خبر از جا برخاست

ماه با طلعت او بیهده سر زد ز افق

دوش در خواب خوش آشوب قیامت دیدم

صبح دم قامت آن سیم تر از جا بر خاست

حرفی از مرهم یاقوت لبش می گفتم