مذاق عیش مرا تلخ کرد شیرینی

کنون مسخر افسون آن پری زاد است

هوای سور بلندی فتاده بر سر من

که سایه اش به سر هیچکس نیفتاده است

که تلخ کام لبش صدهزار فرهاد است

فغان که داد ز دست ستمگری است مرا

که هرگزش نتوان گفت این چه بیداد است