که تلخ کام لبش صدهزار فرهاد است

هوای سور بلندی فتاده بر سر من

که سایه اش به سر هیچکس نیفتاده است

مذاق عیش مرا تلخ کرد شیرینی

فغان که داد ز دست ستمگری است مرا

که هرگزش نتوان گفت این چه بیداد است

شهی به خون اسیران عشق فرمان داد