شعر بلندش همیشه شاه پسند است

خال به رخساره نکوی تو می گفت

چاره چشم بد زمانه سپند است

تا سر زلف تو شد پسند فروغی

خسرو گردن فراز ناصردین شاه

آن که سپهرش اسیر خم کمند است

شعرم از آن رو بلند شد که شهنشاه