خال به رخساره نکوی تو می گفت

گوش مرا کی سر شنیدن پند است

گر به فراق تو زنده ام عجبی نیست

تیغ نبرد سری که پیش تو بند است

چاره چشم بد زمانه سپند است

تا سر زلف تو شد پسند فروغی

شعر بلندش همیشه شاه پسند است