گر به فراق تو زنده ام عجبی نیست

آتش سوزنده در میان پرند است

عشق تو تا حلقه ای کشید به گوشم

گوش مرا کی سر شنیدن پند است

تیغ نبرد سری که پیش تو بند است

خال به رخساره نکوی تو می گفت

چاره چشم بد زمانه سپند است