گوش مرا کی سر شنیدن پند است

پیکر زیبا به زیر جامه دیبا

آتش سوزنده در میان پرند است

عشق تو تا حلقه ای کشید به گوشم

گر به فراق تو زنده ام عجبی نیست

تیغ نبرد سری که پیش تو بند است

خال به رخساره نکوی تو می گفت