ز سوز ناله مرغ چمن توان دانست

که جانم از حرم و دیر هر دو بیزار است

لبش به جان گران مایه بوسه نفروشد

ندانم این چه متاع و چگونه بازار است

که در محبت گل مو به مو گرفتار است

فروغی آن رخ رخشنده زیر زلف سیاه

تجلی مه تابنده در شب تار است