که جانم از حرم و دیر هر دو بیزار است

نگیرم از سر زلفش به راستی چه کنم

که روزگار پریشان و کار دشوار است

به هیچ خانه نجستم نشان جانان را

لبش به جان گران مایه بوسه نفروشد

ندانم این چه متاع و چگونه بازار است

ز سوز ناله مرغ چمن توان دانست