که روزگار پریشان و کار دشوار است

پی پرستش خود برگزیده ام صنمی

که زلف خم به خمش حلقه های زنار است

نگیرم از سر زلفش به راستی چه کنم

به هیچ خانه نجستم نشان جانان را

که جانم از حرم و دیر هر دو بیزار است

لبش به جان گران مایه بوسه نفروشد