نگیرم از سر زلفش به راستی چه کنم

وگرنه از پی قتلم بهانه بسیار است

پی پرستش خود برگزیده ام صنمی

که زلف خم به خمش حلقه های زنار است

که روزگار پریشان و کار دشوار است

به هیچ خانه نجستم نشان جانان را

که جانم از حرم و دیر هر دو بیزار است