فروغی آن رخ رخشنده زیر زلف سیاه

ندانم این چه متاع و چگونه بازار است

ز سوز ناله مرغ چمن توان دانست

که در محبت گل مو به مو گرفتار است

تجلی مه تابنده در شب تار است