فردای محشر از همه صاحب نشان تر است

چون شرح اشتیاق دهد در حضور دوست

بیچاره ای که از همه کس بی زبان تر است

هر دل که شد نشانه آن تیر دل نشین

هر دم به تلخ کامی ما خنده می زند

شکر لبی که از همه شیرین دهان تر است

مانند موی کرده تنم را به لاغری