هر دم به تلخ کامی ما خنده می زند

بیچاره ای که از همه کس بی زبان تر است

هر دل که شد نشانه آن تیر دل نشین

فردای محشر از همه صاحب نشان تر است

شکر لبی که از همه شیرین دهان تر است

مانند موی کرده تنم را به لاغری

فربه تنی که از همه لاغر میان تر است