هر جا گذری اشک من از دیده پدیدار

تا خانه تقدیر بساط چمن آراست

نشنید کس از سروقدان یک سخن راست

هر سو نگری روی وی از پرده هویداست

ماییم و جهانی که نه بیم است و نه امید

ماییم و نگاری که نه زیر است و نه بالاست