برنیاید به صد هزاران جان

من ز سرپنجه ای که بی زور است

با وجود بلای عشق خوشم

که ز بالای او بلا دور است

از دهان تو آن چه منظور است

گر به شیرین لب تو جان ندهم

چه کنم با سری که پر شور است