گر به شیرین لب تو جان ندهم

که ز بالای او بلا دور است

برنیاید به صد هزاران جان

از دهان تو آن چه منظور است

چه کنم با سری که پر شور است

من و بختی که مایه ظلمت

تو و رویی که چشمه نور است