تا از همه شیرین دهنان چشم نپوشی

فیروزی ام از اختر فرخنده محال است

تا زلف پراکنده او جمع نگردد

جمعیت دل های پراکنده محال است

بوسیدن آن لعل شکرخنده محال است

مشکل که به دستم رسد آن لعل گهر بار

بر دست گدا گوهر ارزنده محال است