جان بر لبم آمد پی نظاره فروغی

تا خلق نگویند که سودای تو خام است

حسرت برم از مرغ اسیری که ز تقدیر

خال و خط مشکین تواش دانه و دام است

آن ماه اگر جلوه کند، کار تمام است