وجود آدمی از عشق می رسد به کمال

بیار باده که هنگام مستی جان است

قدم به کوچه دیوانگی بزن چندی

که عقل بر سر بازار عشق حیران است

گر این کمال نیابی، کمال نقصان است

بقای عاشق صادق ز لعل معشوق است

حیات خضر پیمبر ز آب حیوان است