سنبلش ار می برد صبر و قرارم چه باک

ز آن که وصول بهار تن به خزان دادن است

چشم وی آراسته ابروی پیوسته را

زان که تقاضای ترک زیب کمان دادن است

تا صفت نرگسش تاب و توان دادن است

شاهد شیرین لبم بوسه نهان می دهد

آری رسم پری بوسه نهان دادن است