تا صفت نرگسش تاب و توان دادن است

چشم وی آراسته ابروی پیوسته را

زان که تقاضای ترک زیب کمان دادن است

سنبلش ار می برد صبر و قرارم چه باک

شاهد شیرین لبم بوسه نهان می دهد

آری رسم پری بوسه نهان دادن است

یار خراباتیم رطل گران داد و گفت