جان گران مایه را وقت فدا کردن است

وادی بی انتها راه طلب رفتن است

دولت بی منتها یاد خداکردن است

قاصد فرخنده پی از در جانان رسید

شغل فروغی ز شاه دامن زر بردن است

کار مه از آفتاب کسب ضیا کردن است

ناصردین شاه را دان که به هر بامداد