شغل فروغی ز شاه دامن زر بردن است

دولت بی منتها یاد خداکردن است

قاصد فرخنده پی از در جانان رسید

جان گران مایه را وقت فدا کردن است

کار مه از آفتاب کسب ضیا کردن است

ناصردین شاه را دان که به هر بامداد

بر گهرش آفتاب گرم دعا کردن است