جز بر آن لعل لب که میگون است

قسمت من ز کارخانه عشق

داغ و دردی که از حد افزون است

می حرام است خاصه در رمضان

گر ز دست تو گریه سر نکنم

چه کنم با دلی که پر خون است

تا فروغی غزل سرای تو شد