گر ز دست تو گریه سر نکنم

داغ و دردی که از حد افزون است

می حرام است خاصه در رمضان

جز بر آن لعل لب که میگون است

چه کنم با دلی که پر خون است

تا فروغی غزل سرای تو شد

صاحب صد هزار مصمون است