ز تاب آتش می چون عرق کند رویت

تو را که تنگ شکر در دهان شیرین است

ز می کشان تهی کاسه، من دریغ مدار

کنون که باده عیشت به جام زرین است

گمان برند که بر قرص ماه پروین است

شب گذشته کجا بوده ای که چشمانت

هنوز مست و خراب از شراب دوشین است