گمان برند که بر قرص ماه پروین است

ز می کشان تهی کاسه، من دریغ مدار

کنون که باده عیشت به جام زرین است

ز تاب آتش می چون عرق کند رویت

شب گذشته کجا بوده ای که چشمانت

هنوز مست و خراب از شراب دوشین است

ز اشک نیم شبی سرخ شد رخ زردم