سپهر سفله نهاد از ره ستم تا کی

ببین ز عشق تو کارم چگونه رنگین است

مسافر از سر کویت کجا توانم شد

که بند پای من آن زلف عنبرآگین است

به هر که مهر تو ورزید بر سر کین است

بهای خون شهیدی نمی توان دادن

که پنجه های تو از خون او نگارین است