به هر که مهر تو ورزید بر سر کین است

مسافر از سر کویت کجا توانم شد

که بند پای من آن زلف عنبرآگین است

سپهر سفله نهاد از ره ستم تا کی

بهای خون شهیدی نمی توان دادن

که پنجه های تو از خون او نگارین است

علی الصباح که بینم رخ تو پندارم