علی الصباح که بینم رخ تو پندارم

به هر که مهر تو ورزید بر سر کین است

بهای خون شهیدی نمی توان دادن

که پنجه های تو از خون او نگارین است

که صبح سلطنت شاه ناصرالدین است

شهی که حرف دعایش چو بر زیان گذرد

لب فرشته رحمت به ذکر آمین است