علاج نیست خلاص از کمند او ورنه

همیشه چشم امیدش به دست گل چین است

سپرده مرهم زخمم فلک به دست مهی

که صاحب خط خوش بوی و خال مشکین است

ز پای تا به سرم چشم مصلحت بین است

به عهد عارض گلگون او بحمدالله

که کار اهل نظر ز اشک دیده رنگین است