حلقه زلف تو را دست صبا نگرفته است

دهن تنگ تو بر تنگ شکر خندیده ست

دل یک سلسله دیوانه به خود می پیچد

تا که بر گردنت آن مار سیه پیچیده ست

ذکر سودای تو را گوش کسی نشنیده ست

با وجود تو نمانده است امیدی ما را

که رخ خوب تو دیباچه هر امیدست