تیغ او روز وغا گردن خصم افکنده ست

که بساط فلک از بهر نشاطش چیده ست

آن که از بخت جوان تا به سر تخت نشست

خاک پایش ز شرف تاج سر جمشیدست

دست او گاه سخا مخزن زر پاشیده ست

آفتاب فلک جود فروغی شاه است

که فروغش به همه روی زمنی تابیده ست