آن که از بخت جوان تا به سر تخت نشست

که سحرگه نظرت منظر سلطان دیده ست

انبساط دل آفاق ملک ناصر دین

که بساط فلک از بهر نشاطش چیده ست

خاک پایش ز شرف تاج سر جمشیدست

تیغ او روز وغا گردن خصم افکنده ست

دست او گاه سخا مخزن زر پاشیده ست