خواهی که دلت نشکند از سنگ مکافات

یا آن که به صحرای طلب بار بسی هست

تنها نه همین اسب من اول قدم افتاد

کافتاده در این بادیه هر سو فرسی هست

مشکن دل کس را که در این خانه کسی هست

از دیده دل سوختگان چهره مپوشان

ای آینه هش دار که صاحب نفسی هست