مشکن دل کس را که در این خانه کسی هست

تنها نه همین اسب من اول قدم افتاد

کافتاده در این بادیه هر سو فرسی هست

خواهی که دلت نشکند از سنگ مکافات

از دیده دل سوختگان چهره مپوشان

ای آینه هش دار که صاحب نفسی هست

تا داد مرا از تو ستمگر نگرفتند